بس پریشان حکمها می راند مجنون وار

پاسی از شب رفته بود و برف می بارید

چون پر افشانی پر پهای هزار افسانه از یادها رفته

باد چونان آمری مامور و ناپیدا

بر سپاهی خسته و غمگین و آشفته

برف می بارید و ما خاموش

فارغ از تشویش