کوچه باغ ساکتی در پیش

برف می بارید و ما خاموش

فارغ از تشویش

نرم نرمک راه می رفتیم

هر به گامی چند گویی در مسیر ما چراغی بود

زاد سروی را به پیشانی

با فروغی غالبا افسرده و کم رنگ