گمشده در ظلمت این برف کجبار زمستانی

هر به گامی چند گویی در مسیر ما چراغی بود

زاد سروی را به پیشانی

با فروغی غالبا افسرده و کم رنگ

برف می بارید و ما آرام

گاه تنها، گاه با هم، راه می رفتیم

چه شکایت های غمگینی که می کردیم