گاه شنگ و شاد و بی پروا

رفته بودند و نشان پای هایشان بود

۲

پاسی از شب رفته بود و همرهان بی شمار ما

گاه گویی بیمناک از آبکند وحشتی پنهان

جای پا جویان

زیر این غمبار، درهمبار