گوش خوابانده به دیوار سکوت، از بهر نرمک سیلی صوتی

و من بودم

که بدین سان خستگی نشناس

چشم و دل هشیار

می سپردم راه و خوش بی خویشتن بودم

۳

اینک از زیر چراغی می گذشتیم، آبگون نورش