می سپردم راه و خوش بی خویشتن بودم

که بدین سان خستگی نشناس

چشم و دل هشیار

گوش خوابانده به دیوار سکوت، از بهر نرمک سیلی صوتی

۳

اینک از زیر چراغی می گذشتیم، آبگون نورش

مرده دل نزدیکش و دورش