مانده از ره سالخوردی سخت تن هایم

گرمی و نور و نوا باشد

بال گرم آشنا باشد

لیک من، افسوس

ناتوانیهام چون زنجیر بر پایم

ور به دشواری و شوق آغوش بگشایم به روی باد

همچو پروانه شکسته آسبادی کهنه و متروک