هیچ چرخی را نگرداند نشاط بال و پرهایم

ناتوانیهام چون زنجیر بر پایم

ور به دشواری و شوق آغوش بگشایم به روی باد

همچو پروانه شکسته آسبادی کهنه و متروک

آسمان تنگ است و بی روزن

بر زمین هم برف پوشانده ست رد پای کاروان ها را

عرصه سردرگمی ها مانده و بی در کجایی ها