آسمان تنگ است و بی روزن

ور به دشواری و شوق آغوش بگشایم به روی باد

همچو پروانه شکسته آسبادی کهنه و متروک

هیچ چرخی را نگرداند نشاط بال و پرهایم

بر زمین هم برف پوشانده ست رد پای کاروان ها را

عرصه سردرگمی ها مانده و بی در کجایی ها

باد چون باران سوزن، آب چون آهن