باد چون باران سوزن، آب چون آهن

آسمان تنگ است و بی روزن

بر زمین هم برف پوشانده ست رد پای کاروان ها را

عرصه سردرگمی ها مانده و بی در کجایی ها

بی نشانی ها فرو برده نشان ها را

یاد باد ایام سرشار برومندی

و نشاط یکه پروازی