بی نشانی ها فرو برده نشان ها را

بر زمین هم برف پوشانده ست رد پای کاروان ها را

عرصه سردرگمی ها مانده و بی در کجایی ها

باد چون باران سوزن، آب چون آهن

یاد باد ایام سرشار برومندی

و نشاط یکه پروازی

که چه به شکوه و چه شیرین بود