بی نیاز از خفت آیین و ره جستن

که چه به شکوه و چه شیرین بود

کس نه جایی جسته پیش از من

من نه راهی رفته بعد از کس

آن که من در می نوشتم، راه

و آن که من می کردم، آیین بود

اینک اما، آه