پهنه سیمابگون برکه هموار

خرد می گشت آن بلوری شمش

زیر آن آوار

باز خامش بود

عصر بود و آفتاب زرد کجتابی

برکه بود و بیشه بود و آسمان باز

برکه چون عهدی که با انکار