من نمی دانم کدامین دیو

عصر تنگی بود

و مرا با خویشتن گویی

خوش خوشک آهنگ جنگی بود

به نهانگاه کدامین بیشه افسون

در کنار برکه جادو ، پرم در آتش افکنده ست

لیک می دانم دلم چون پیر مرغی کور و سرگردان