و شبان را همچو چنگی سکه های از رواج افتاده و تیره

لحظه های مست ، یا هشیار

از دریغ و از دروغ انبوه

وز تهی سرشار

می کنم پرتاب

پشت کوه مستی و اشک و فراموشی

جاودان مستور در گلسنگهای نفرت و نفرین