کی کند سیراب جود جویبارانش؟

چرکمرده صخره ای در سینه دارد او

که نشوید همت هیچ ابر و بارانش

پهنه ور دریای او خشکید

با بهشتی مرده در دل، کو سر سیر بهارانش؟

خنده؟ اما خنده اش خمیازه را ماند

عقده اش پیر است و پارینه