لیکن از اقصای تاریک سکوتش، تلخ

گرچه دیگر دوری و دیری ست

که زبانش را ز دندانه اش

عاجگون ستوار زنجیری ست

بی که خواهد، یا که بتواند نخواهد، گاه

ناگهان از خویشتن پرسد

راستی را آن چه حالی بود؟