دیدم ایشان هم ز حال و حیرت من حیرتی کردند

من به رنگ رفته شان، وز تار و پود مرده شان بیمار

و نقوش در هم و افسرده شان، غمبار

خیره ماندم سخت و لختی حیرتی کردم

من نمی گفتم کجایند آن همه بافنده رنجور

روز را با چند پاس از شب به خلط سینه ای

در مزبل افتاده بنام سکه ای مزدور