در دشت و در دامن

روز را با چند پاس از شب به خلط سینه ای

در مزبل افتاده بنام سکه ای مزدور

یا کجایند آن همه ریسنده و چوپان و گله خوش چرا

یا کجا گل ها و ریحان های رنگ افکن

من نمی رفتم به راه دور

به همین نزدیک ها اندیشه می کردم