فتاده تخته سنگ آن سوی، وز پیشینیان پیری

ندایی بود در رویای خوف و خستگیهامان

و یا آوایی از جایی، کجا؟ هرگز نپرسیدیم

چنین می گفت

بر او رازی نوشته است، هرکس طاق هر کس جفت

چنین می گفت چندین بار

صدا، و آنگاه چون موجی که بگریزد ز خود در خامشی می خفت