و پاهامان ورم می کرد و می خارید

و حتی در نگهمان نیز خاموشی

و تخته سنگ آن سو اوفتاده بود

شبی که لعنت از مهتاب می بارید

یکی از ما که زنجیرش کمی سنگین تر از ما بود، لعنت کرد گوشش را

و نالان گفت: باید رفت

و ما با خستگی گفتیم: لعنت بیش بادا گوشمان را چشممان را نیز