چو روح جغد گردان در مزار آجین این شب های بی ساحل

نه جوید زال زر را تا بسوزاند پر سیمرغ و پرسد چاره و ترفند

نه دارد انتظار هفت تن جاوید ورجاوند

دگر بیزار حتی از دریغا گویی و نوحه

ز سنگستان شومش بر گرفته دل

پناه آورده سوی سایه سدری

که رسته در کنار کوه بی حاصل