غریبم، قصه ام چون غصه ام بسیار

تواند باز بیند روزگار وصل

تواند بود و باید بود

ز اسب افتاده او نز اصل

سخن پوشیده بشنو،اسب من مرده ست و اصلم پیر و پژمرده ست

غم دل با تو گویم غار

کبوترهای جادوی بشارت گوی