و فراخ دشت بی فرسنگ

اگامخواره جاده هموار

بر زمین خوابیده بود آرام و آسوده

چون نوار سالخوردی پوده و سوده

ساکت از شیب فرازی، دره کوهی

لکه بوته و درختی، تپه ای از چیزی انبوهی

که نگاه بی پناه و بور را لختی به خود خواند