جلوه ای هموار از همواری، از کنه تهی، بودی چو نابوده

یا صدایی را به سویی باز گرداند

چون دو کفه عدل عادل بود، اما خالی افتاده

در دو سوی خلوت جاده

هیچ، بیهوده

همچنان شب با سکوت خویش خلوت داشت

مانده از او نور باقی خسته اندی پاس