با فروغی چون دروغی که اش نخواهد کرد باور، هیچ

سودهای پوده

در فضای خیمه ای چون سینه من تنگ

اندرو آویخته مثل دلم فانوس دود اندودی از دیرک

قصه به اره ساده دل کودک

در پیشانبوم گرداگرد خود گم، پاره پوره تنگ هم دو بستر افتاده ست

بستر دو مرد