در پیشانبوم گرداگرد خود گم، پاره پوره تنگ هم دو بستر افتاده ست

اندرو آویخته مثل دلم فانوس دود اندودی از دیرک

با فروغی چون دروغی که اش نخواهد کرد باور، هیچ

قصه به اره ساده دل کودک

بستر دو مرد

سرد

گفت راوی: آنچه آنجا بود