جاده هموار

مرد مردان مرد اما همچنان بر مرکب رامش

گرم سوی هیچ سو می تاخت

ناگهان انگار

در فراخ دشت

پیچ و تابی یافت، پندارم

سوی نور و سایه دیگر گشت