همچنان پس پس گریزان، اوفتان خیزان

چاکران! این چیست؟

کیست؟

باز هیچ از هیچ

در گل از زردینه و سیل عرق لیزان

گفت راوی: در قفاشان دره ای ناگه دهان وا کرد

به فراخی و به ژرفی راست چونان حمق ما مردم