و آن کس گندم فرو بلعیدشان یک جای، سر تا سم

نه خدایا، من چه می گویم؟

به اندازه کس گندم

مرد و مرکب ناگهان در ژرفنای دره غلتیدند

پیش تر ز آندم که صبح راستین از خواب برخیزد

ماه و اختر نیزشان دیدند

بامدادان نازنین خاوری چون چهره می آراست