نزدیک دیواری که بر آن تکیه می زد بیشتر شب ها

وقتی که شب هنگام گامی چند دور از من

با خاطر خود می نشست و ساز می زد مرد

و موج های زیر و اوج نغمه های او

چون مشتی افسون در فضای شب رها می شد