غمگین و آهسته

دیری ست در این کنج حسرت مامنی جسته

گاهی که بیند زخمه ای دمساز و باشد پنجه ای همدرد

خواند رثای عهد و آیین عزیزش را

اینک چگوری لحظه ای خاموش می ماند

و آنگاه می خواند

شو تا بشو گیر، ای خدا، بر کوهساران