در مجلل هودج سر و سرود و هوش و حیرانی

همچنان کز خویش و بی خویشی

در رکاب تو که می رفتی

هم عنان با نور

سوی اقصا مرزهای دور

تو اصیل اسب بی آرام من، تو چتر طاووس نر مستم

تو گرامی تر تعلق، زمردین زنجیر زهر مهربان من