چو دود روشنی کز شعله شادی پیام آرد

شبی را در بیابانی - غریب اما - به سر برده

فتاده اینک آنجا روی لاشه جهد بی حاصل

همه چیز و همه جا خسته و خیس است

سحر برخاست

غبار تیرگی مثل بخار آب

ز بشن دشت و در برخاست