ز بشن دشت و در برخاست

چو دود روشنی کز شعله شادی پیام آرد

سحر برخاست

غبار تیرگی مثل بخار آب

سپهر افروخت با شرمی که جاوید است و گاه آید

برآمد عنکبوت زرد

و خیس خسته را پر چشم حسرت کرد