مست بودم، مست سر نشناس، پا نشناس، اما لحظه پاک و عزیزی بود

آب

یا نه، چه می رفت، هم زانسان که حافظ گفت، عمر تو

با گروهی شرم و بی خویشی وضو کردم

برگکی کندم

از نهال گردوی نزدیک

و نگاهم رفته تا بس دور