و نگاهم رفته تا بس دور

مست بودم، مست سر نشناس، پا نشناس، اما لحظه پاک و عزیزی بود

برگکی کندم

از نهال گردوی نزدیک

شبنم آجین سبز فرش باغ هم گسترده سجاده

قبله، گو هر سو که خواهی باش

با تو دارد گفت و گو شوریده مستی