شبنم آجین سبز فرش باغ هم گسترده سجاده

برگکی کندم

از نهال گردوی نزدیک

و نگاهم رفته تا بس دور

قبله، گو هر سو که خواهی باش

با تو دارد گفت و گو شوریده مستی

مستم و دانم که هستم من