ای گروهی برگ چرکین تار چرکین بود

همچو ابر حسرت خاموشبار من

ای درختان عقیم ریشه تان در خاک های هرزگی مستور

یک جاودانه ی ارجمند از هیچ جاتان رست نتواند

یادگار خشکسالی های گرد آلود

هیچ بارانی شما را شست نتواند