نفت غلیظ و سیاهی روان بود

لای و لجن را به جای خدا و خداوند

آلوده وحشت و شرم می کرد

در جوی چون کفچه مار مهیبی

می برد و می برد و می برد

آن پاره های جگر، تکه های دلم را

وز چشم من دور می کرد و می خورد