ترسی ندارد سری که بریده ست

می خواند و هی باز می خواند

و آن یک که چون هق هق گریه قهقاه می زد

می گفت: ای دوست ما را مترسان ز دشمن

آخر مگر نه، مگر نه

در کوچه عاشقان گشته ام من؟

و آنگاه خاموش می ماند یا آه می زد