درد فراق من کشم ناله به نای چون رسد

چونک جمال این بود رسم وفا چرا بود

این همه لطف و سرکشی قسمت خلق چون شود

این همه حسن و دلبری بر بت ما چرا بود

آتش عشق من برم چنگ دوتا چرا بود

لذت بی کرانه ایست عشق شدست نام او

قاعده خود شکایتست ور نه جفا چرا بود