چراغان کرده با صد گوهر شب تاب

که ترسان می پرد، زیباپری از خواب

و اینجا ... کاخ باران خورده پر عطر

حباب صمغ صد جا بر تنش، گویی

و این امرود وحشی، با هزاران برگ

اگرچه سیر و سیراب است، اما باز

تو پنداری هزاران گوش خوابانده