درین جادو شب پوشیده از برگ گل کوکب

شکوه جاودانه روح زیبایی

همان است این و می بینم، ولی افسوس! ...."

من این آزرده جان را می شناسم خوب

دلم - دیوانه - بودن با ترا می خواست

سروش آوازها می خواند، مسحور شکوه شب

ولی مسکین دلم، انگشت خاموشی نهان بر لب