صد بار گشته ست نومید و غمگین

از راه و یراه، چون امن و تشویش

یک رشته گم گشته، صد رشته پیدا.

و مرد آشفته رفته هر سوی

از عشوه و غمز صد کورسوی دروغین -

ای ناگهان در پس تپه وحشت و یاس

آن شعله راست گوی نشانی!