بعد از چه بسیار دشواری تلخ و جانکاه

ای ناگهان در پس تپه وحشت و یاس

آن شعله راست گوی نشانی!

ای واحه ی زندگی، خیمه مهربانی!

شیرین و بی منت آسایش رایگانی!

تو نوش آسایشی، ناز لذت

تو راز آن، آن جان و جمالی