بسی با ناشناسی که خطابش رو به سوی اوست

دریغا! حسرتا! دردا!

جوانمردا! جوانمردا ...."

مدان این جغد، نالان ورد می گیرد

چنین می گوید و می گرید و آرام نپذیرد

و گر لختی سکوتش هست، پنداری

چگور سالخورده اندهان را گوش می مالد