چنین می گوید و می گرید و آرام نپذیرد

جوانمردا! جوانمردا ...."

مدان این جغد، نالان ورد می گیرد

بسی با ناشناسی که خطابش رو به سوی اوست

و گر لختی سکوتش هست، پنداری

چگور سالخورده اندهان را گوش می مالد

که راه نوحه را دیگر کند، آنگاه