که راه نوحه را دیگر کند، آنگاه

چنین می گوید و می گرید و آرام نپذیرد

و گر لختی سکوتش هست، پنداری

چگور سالخورده اندهان را گوش می مالد

به نجوایی، همه دلتنگی و اندوه، می نالد:

"... زمین پر غم، هوا پر غم

غم است و غم همه عالم