به نجوایی، همه دلتنگی و اندوه، می نالد:

و گر لختی سکوتش هست، پنداری

چگور سالخورده اندهان را گوش می مالد

که راه نوحه را دیگر کند، آنگاه

"... زمین پر غم، هوا پر غم

غم است و غم همه عالم

به سر هر دم رو می ریزد دم از سالیان آوار